Suriye’de Türkiye’nin hiç istemediği senaryolar birer birer gerçeğe dönüşüyor: Olaylar başladığında Türkiye’nin Suriye’de yalnız kalmaması gerektiğini, Suriye’nin bölgesel bir gücün halledebileceği bir sorun olmanın çok ötesinde olduğunu hatırlatmıştık. Yine olayların başından beri Beşar Esad’ın meşruiyetini kaybettiğini, ancak gidişinin tahmin edildiği kadar kısa sürmeyebileceğini de ifade etmiştik.

Türkiye’nin Suriye politikasını eleştiren bazı gruplar Türkiye’nin bu ülkede demokrasi bekleyerek Esad Rejimi’ne haksızlık ettiğini iddia ediyorlar. Hatta buradan hareketle Türkiye’nin Suriye’den demokrasi bekleyip, benzeri talepleri Suudi Arabistan ve Katar gibi ülkelerden istememesi riyakârlık örneği olarak takdim ediliyor.

50’den fazla insanımızın katledildiği Reyhanlı terör saldırısından sonra bazıları saldırının nedenini Türkiye’nin Suriye politikasına bağladı. Sorulan soru Türkiye’nin Suriye’de işinin ne olduğu şeklindeydi. Buna göre Türkiye, Suriye’nin içişlerine fazla müdahale ettiği için böyle bir saldırı ile karşılaşmıştı.

Kendi haline bırakıldığında Türkiye’nin neler yapabileceğini herkes görüyor. Terörden kurtulmuş, demokratik ve halkının değerleriyle barışık, coğrafyası ile kucaklaşabilen bir Türkiye bırakın Osmanlı’yı, ondan bile çok daha güçlü bir devlet olur. Böyle bir Türkiye ise birçok ülkenin işine gelmez.

Boston Maratonu’na Çeçen kardeşler tarafından gerçekleştirilen terör saldırısı ABD ile Rusya’yı yakınlaştırdı. İki devletin istihbarat birimleri sözde İslamcı teröre karşı geçmişte sık görmediğimiz bir şekilde işbirliğine gitti.

ABD Başkanı Barack Obama, geçtiğimiz yaz Esad rejimine uyarıda bulunarak, “Suriye’de kimyasal silahların kullanılması bizim için bir kırmızı-çizgi. Böylesi bir durum, olası bir askeri müdahale konusunda hesaplarımı ve denklemimi değiştirir” demişti.

Abdullah Öcalan Kenya’da CIA tarafından Türk yetkililere teslim edildiğinde Türkiye terörü bitirmek için altın kıymetinde bir şans yakalamıştı. Batı, PKK’nın tasfiyesine karar vermişti ve Öcalan Türk hâkimlerinin karşısında süt dökmüş kedi gibiydi. Nitekim Öcalan’ın talimatıyla PKK, kayıpları da göze alarak Türkiye sınırlarının dışına çekildi. Çekilenlerin bir kısmı “bu iş bitti” ruh hali içinde sivil hayata karıştı.

En kötü düzen bile düzensizlikten iyidir, derler. Arap Baharı başta Suriye olmak üzere birçok ülkede ne yazık ki karmaşayı getiriyor. Kaos anında kitleler kendilerini koruyabilmek için dinlerine, mezheplerine ve etnisitelerine, yani kendilerini farklı kılan en temel özelliklerine sığınıyorlar. Öte yandan eski düzenin lordları ellerindeki ayrıcalıkları koruyabilmek için her türlü vahşiliği meşru sayıyor. Böylece Ortadoğu’da hak arayışları kısa sürede vahşi iç savaşlara dönüşebiliyor.

Hiçbir siyasi parti çözüm çabalarının dışında kalamaz. Bu süreçte hiçbir şey söylememek de, sürece toptan karşı çıkmak da, çözüme katkı vermemek de aslında birer politikadır ve her birinin sandıkta karşılığı elbette olacaktır.

Eğer bir sorunu çözemez iseniz kronikleşir ve kendi endüstrisini oluşturmaya başlar. Yani terör de dâhil, her sorun kendisinden beslenen grupları üretir.