AK Parti’nin Kazlıçeşme mitingi, bir sessiz çoğunluk eylemiydi. Üçüncü haftasına giren Taksim eylemlerine karşı olduğu açık değil mi?

Başbakan’ın “mesaj alınmıştır” sözü tek taraflı bir “ateşkes ilanı” anlamına geliyor. Anlaşılan, eylemciler de, işte bu mesajı alacaklar ve muhtemelen bugün itibarıyla ateşkes “karşılıklı” hale gelecek.

Gezi Parkı için halka müracaat edilmesi referandum mu yoksa plebisit midir?

68’liler bugün yaklaşık 68 yaşındalar. Taksim eylemleri sürerken ihtiyarlar yeniden dirildiler. Gençliklerini tekrar yaşadılar ve mitik bir ruh depremine yakalandılar.

Sorunun kaynağını Başbakan’ın beyin kıvrımlarında arayanlar fena halde yanılıyorlar. Koskoca bir ülkeyi ve sorunlarını bir liderin ruh dünyası ile açıklamak, kolay ancak yanıltıcı bir yöntem.

Gündemi saptıran, bizi sapa yollarda dolaştıran bir tartışma bu. Ufukta “hakim tek parti modeli”nin değişeceğine dair en küçük bir işaret yok. Arkasında artan bir halk desteği olan bir siyasi lider için “diktatör” tartışması sürdürmek demokrasiye güvensizlik ve inançsızlık değil mi?

Krizin ucu göründüğü zaman hemen keskin bir kutuplaşma ortaya çıkıyor. Ortak paydalar unutuluyor. İletişim kanalları kapanıyor.

Kullanıldığında hakaret, en azından aşağılama olarak algılanıyor; “faşizm” sözü gibi.

Pazar akşamı, Taksim’de Habertürk’ün önündeki kalabalığın yanından geçerken yıllar öncesini, ta 70’li yılları hatırladım.

"Yönetişim" tabiri, hâlâ siyasal bilimlerin sınırını aşıp günlük kullanıma geçememiş bir kavram. "Yönetme" kelimesini tek taraflı olmaktan çıkartıp, yönetilenlerin de dahil olduğu karşılıklı bir etkileşime konu ediyor.