Elif Şafak

1970 sonlarının çalkantılı suları, terörün gölgesinde geçen çocukluk, derken 12 Eylül askeri darbesi, tutuklamalar, insan hakları ihlalleri, sürgünler ve takip eden sessiz, susturulmuş seneler. Muhalefet olmayınca tek kanatla uçmaya çalışan bir kuş gibi koskoca ülke, mavilikte bir başına çırpınmakta. Gagasında kan, kendi canını yakıp, tüylerini yolmakta. Yıpranan bir toplum, daha yaşlanmadan yorgun düşen kuşaklar...

Hayli varlıklı ve kudretli bir adam, bir bilgenin kapısını çalar günün birinde. “Namını işittim. Hakikaten keramet sahibimisinmerak ediyorum” der. “Bilmediğimiki şey öğret bana. İkisini de aynı günde, aynı anda göster. Sana ayıracak fazla zamanımyok, bir an evvel dönmemlazımişimin gücümün başına.” Bilgenin yanındaki öğrenciler böyle bir küstahlık karşısında sinirlenir, adamı kovmaya yeltenirler. Lakin hocaları gülümseyerek teklifi kabul,misafiri buyur eder.

BİR fotoğraf var bilgisayar ekranımda bu yazıyı yazarken. Arap Baharı'nın ilk demlerinde, Tahrir Meydanı'nda çekilmiş bir kare. Demokrasi yanlısı on binlerce insanın ortak eylemi esnasında objektife yakalanmış gündelik hayattan bir sahne.

Sabahın bir vakti ama saat tam olarak kaç bilmek istemem. Güneş doğmuş, kurulmuş gökyüzündeki tahtına, nasıl da emin kendinden.

YEYPENİ bir Anayasa var gönlümde, binlerce, milyonlarca insan gibi benim de. Bambaşka bir Anayasa, özgürlükçü bir Anayasa, demokratik bir Anayasa. İstiyorum ki bir daha:

İnternet özgürlükler ve olasılıklar diyarı olacaktı, öyle ummuştuk hepimiz bu serüven başladığında. Lakin giderek küfürleşmeler, atışmalar, dedikodular ve yalan yanlış bilgiler alanı olmakta; sadece bizde değil, tüm dünyada.

Bir 23 Nisan daha geldi geçti; benzer söylemler, alıştığımız görüntülerle.

Kapsamlı, kallavi bir sözlük hazırlamak ne muazzam bir iş, nasıl çılgınca bir emek?