Çıkarmışlar beni menzilsiz uzun yola,

Niyetimi sormadı ne anne ,ne de baba.

Düştüm bazen düz ,bazen dikenli yola.

Gidiyorum yorulmadan.

Karşıma bir, bir çıkıyor engelli yokuşlar,

Ayağım yarıldı,delindi eski   pabuçlar.

Biri bitince yeniden doğuyor umutlar.

Gidiyorum yorulmadan.

Halimi soranlara bazen güzel diyorum.

Yalandan gülüp, gerçekden ağlıyorum.

Kendi geçmişime çokca hesap soruyorum.

Gidiyorum yorulmadan.

Ahmet im ben karışmam kimsenin haline,

Lafına bakmak yetmez, inmek lazım özüne,

Güzel kalpli ise, yürürüm elleri ellelerimde.

Gidiyorum yorulmadan.

Ahmet Şenel

17 Eylül 2017 NY.